Een grote stok. Soms een metalen ketting.
Waar?
Op de rug.
Is het erg? Bloedt hij?
Soms.
En het is zijn meester die dit doet?
Het is oké. Zeg hem dat ik van de New York Times ben.
Ik wil je helpen.
Maar ik kan je alleen maar helpen als jij mij helpt.
Ik denk dat hij wil...
Ik weet wat hij wil.
Zie je dit?
Dit is voor hem. Maar alleen als we klaar zijn, oké?
Nog eens.
Is het zijn meester van de cacaoplantage die de slagen uitdeelt?
Ja.
Oké. En zijn ouders zijn dood?
Nee. Hij zegt dat die op het platteland wonen.
Oké, dus het zijn... Het zijn zijn ouders die dood zijn.
Ja, ik denk het.
Wacht. Vraag hem om zijn hemd uit te doen, zodat ik zijn rug kan zien?
Zeg hem dat we een foto moeten maken voor de krant.
Het is oké.
Dit ben ik.
Mike Finkel van de New York Times.
Excuseer.
Spreek je Engels?
Een beetje.
Ik weet niet hoe dit werkt. Het werkt toch op muntstukken?
Ik denk het wel, ja.
Het is je gelukt.
Waarom steken ze kaarsen aan?
Zodat de mensen naar de hemel kunnen?
Ik ben niet katholiek.
Ben jij Duits? - Ja.
Wat brengt je naar Mexico?
De winterzon.
Ja.
En jij?
Ik ben een journalist.
Journalist? Tof.
Ja. Dat zal wel. Het is maar werk.
Wat is jouw naam, Mr de journalist?
Ik?
Mike Finkel, van de 'New York Times.
Lena. Leuk je te ontmoeten. - Leuk je te ontmoeten.
[P2H] Releases Presenteert u
TRUE STORY
Vertaald door Sweet puppy, Kanon, BRA-TAC & MadeBo
Tien minuten, Mike. We moeten dit ding afwerken. - Ik ben er mee bezig.
Verhoog met 250.
Meen je dat? - Je hoorde me. 250 dollar.
Klootzak.
Hoelang blijf je, Mike.
Alleen deze nacht. Ik kwam alleen terug zodat ze me niet weer vervangen.
Waar brengen ze me onder? Het Hilton. - Leuk.
Ja. Het is een circus daar.
Toen ik aankwam in mijn hotel, één van Reuters, twee van Le Monde en die Kwiatowski van CNN.
Draai om. Schoppenaas. - Hallo.
500 dollar. Onzin.
Mike? Ik ben er mee bezig.
Het moet een proefdruk hebben. - Nee, dat moet niet. Dit hele zooitje stinkt.
Mensen sterven aan de kust en 200 km inlands is het allemaal Bon Jovi en frietjes.
Het maakt hun niet uit. Voor over zij weten, krijgen ze sigaren van Khadafi met Kerstmis.
Weet je wat ik wil voor Kerstmis.
6.000 woorden.
Spelen we poker of wat?
Schoppenkoning. Hier, poesje.
750 dollar. - Hij heeft de boer.
Ik fold. - Zijn we klaar om iets te gaan drinken?
Kom op, Mike, laat zien. Heb je die boeren of wat?
Hij moet dat niet doen. Jij hebt gefold.
Kom op, klootzak, laat zien.
Ik?
Ik heb niets. Een paar tweeën.
Echt?
Kan iemand helpen om mijn gewonnen geld bijeen te pakken?
Je trakteert vanavond.
Mam.
42nd Street met transfers naar de ACE en E-trein.
Sta niet te dicht bij de deuren.
Heb je het gelezen?
Gelezen? Wat denk je? Ik ben het aan het inkaderen.
Echt. Dat hoef je niet te doen. - Wat? Ik ben je grootste fan.
Mike, dat zijn negen voorpagina's op drie jaar. - Tien, maar wie telt er?
Negen, tien, wat maakt het uit.
Ga je een dag vrij nemen nu?
Nee, ik ga naar kantoor. Marcus en Karen wille me spreken.
Echt? Waarover?
Geen idee, maar ik vermoed dat het rijmt op Smulitzer.
Ik wou dat ik het met jou kon vieren. - Als je hier woonde, dan zou je er zijn.
Je weet dat ik niet kan. Kom snel naar huis.
Dat doe ik. Ik hou van jou. - Ik hou ook van jou.
Wat is er aan de hand, man? - Mijn maat.
Luister, ik wil je niet lastigvallen
maar Marcus kreeg telefoon van Save the Children over jouw cacaoplantage artikel.
Ze zeggen dat het niet Youssouf Male is op de voorpagina. Dit wel.
Ik weet het niet meer. Ik interviewde ze allebei.
Hebben ze het mis?
Dat moet wel.
Die dingen gebeuren regelmatig.
We gaan het hem vertellen. - Tuurlijk.
Je brengt best je oude notitieboekjes mee.
Ze hebben ook problemen met een deel van de inhoud.
Het is allemaal controleerbaar. Het zou geen probleem mogen zijn.
Vijftien minuten?
Oké.
Is dit hem of niet?
Alles wat ik schreef over Male gebeurde met minstens één van de jongens.
Is dit Youssouf Male of niet?
Deze jongen met een heleboel littekens. - Ja, dat is hem.
Ben je zeker? - Ja, ik ben zeker.
Oké, mooi. Toon ons maar waar zijn gegevens staan hierin.
Dat kan ik niet doen.
Waarom niet?
Omdat ik niets opgeschreven heb die dag.
Dus misschien is hij het niet?
Dit artikel ging over het redden van de levens van jonge mensen.
Ik wou schrijven over al de kinderen die ik interviewde. Ik kwam terug met een plan.
Een meer agressief verhaal over de corruptie binnen deze hulporganisaties.
Maar wij vonden het te veelzijdig.
Geef hier niemand anders de schuld van, Mike. - Jij zei, schrijf over één jongen.
Geef de problemen weer met het verhaal van één jongen. Een persoonlijk portret.
En je had gelijk. Je had helemaal gelijk.
Ik nam aan dat jij het onderzoeksmateriaal had. - Dat heb ik, maar niet bijeen.
Je begrijpt toch hoe beschadigend dit is voor de organisaties die met deze kinderen werken.
En ook voor de krant.
Jij zei, schrijf het op. Ik dacht dat het kon werken op een hoger niveau.
Ik zei, schrijf het op, niet verzin het. Het hoger niveau is de waarheid.
Je hebt het onderzoeksmateriaal niet, dat is het enige dat telt.
Denk je dat dit zichzelf schrijft?
Je huurt mensen in zoals mij die ter plaatse gaan en verhalen zoeken.
Zo heeft deze krant een concurrentievoordeel.
Ik deed het beste met wat ik had. - Je loog.
Ik begrijp niet waarom. Je had ons niets te bewijzen,
je bent een uitzonderlijke journalist. Het verbijstert mij.
We moeten eerlijk zijn tegenover onze lezers en dat brengt ons in verlegenheid.
Uitleggen wat je deed.
Weet je wat dat betekent voor die arme kinderen?
Voor de steun dat je artikel hun gaf, voor hun toekomst?
Voor jouw toekomst? Wat ging er in je hoofd om? - Oké, dat is genoeg, Karen.
Oké.
Ik kan een herroeping schrijven, als je dat wil. Dat kan ik doen. Ik kan... Ik ga nu direct.
Ik zal nu een herroeping gaan schrijven, als je dat wil, oké?
Kun je alsjeblief de verontschuldiging niet drukken?
Als je de verontschuldiging drukt, dan wil niemand me nog. Kun je... Kun je dat doen?
Kun je de verontschuldiging niet drukken? Alleen dat maar, alsjeblieft?
Je hebt een mooie toekomst voor je liggen, Mike.
Maar niet hier.
Dames en heren, dit is de kapitein.
We beginnen aan de daling naar Bozeman, Montana.
Diegenen onder u die terugkeren, verwelkomen we terug thuis.
Diegenen onder u die Montana voor de eerste keer bezoeken...
Ik vind wel terug werk tegen de zomer.
Als ik iets goed kan vinden.
Ik kan de universiteit om opslag vragen of
ik kan lesgeven aan de middelbare school. - Nee, ik bel wel rond.
Het zal leuk zijn om je terug thuis te hebben.
Tonya, het is Mike.
Finkel. Ja.
Ik weet het, het is lang geleden.
Luister, ik heb een prachtig idee.
Het is een artikel over snowboarden. Ik doe het samen met mijn oorlogsfotograaf, dus...
Maar dit is... Dit is wintersport. Dit heeft niets te maken met wat er gebeurd is.
Hoi, Ed, het is Mike Finkel.
Sinds het A.P. prijsuitreiking, ja.
Luister, Ed, ik heb dit ding over de black ops in de marine van mijn oorlogsjaren.
En het voelt als een GQ artikel.
Juist, maar geen enkel ander werk van mij is verdacht.
Hoe lang kennen we elkaar al? Laat me niet smeken.
Juist, maar het is 11h30.
Ik weet dat hij niet is gaan lunchen want Playboy gaat pas open om 11h.
Ik begrijp het.
Hier.
Het is oké.
Het spijt me.
Hallo? - Hoi, mijn naam Pat Frato.
Ik ben journalist voor The Oregonian.
Ik weet dat je wordt bedolven, maar ik wou jouw versie van Christian Longo verhaal.
Wie? - Christian Longo? De kindermoordenaar?
Hij vermoordde zijn hele gezin hier in Newport. Je moet al over hem gehoord hebben.
Ze hebben hem opgepakt in Cancun vorige week. Heb je het niet gehoord?
Nee. Waarom vertel je me dit?
Omdat hij bij zijn arrestatie zei dat hij Mike Finkel was,
van de New York Times was.
Hallo?
Hallo? Mr Finkel?
Hallo? - Wacht even.
Toen ze hem arresteerden in Mexico ontkende hij alles maar
de politie had genoeg bewijs voor een arrestatie.
Hij was een normale kerel, een intelligente gezonde man uit een goede familie.
Komt thuis op een nacht en vermoordt zijn vrouw en kinderen. Dat houdt geen steek.
In ieder geval was dit het einde van de rit voor hun.
Hij verdronk hen.
Alhoewel er bewijs is dat hij zijn vrouw en baby eerst gewurgd heeft.
Waar houden ze hem vast?
Lincoln County Jail. Hij blijft daar tot zijn proces, vermoed ik.
Ik moet nu terug. Ik ben bang dat het nogal een rit is. Maar je mag dit allemaal houden.
Enorm bedankt, Pat. Ik waardeer het echt...
Nee, ik wou jou even graag ontmoeten als jij mij. Ik vind je artikels goed.
Luister. Zei hij waarom hij beweerde mij te zijn?
Ik hoopte dat jij me dat kon vertellen.
Gewoon een voor je dagboeken, denk ik.
Enorm bedankt.
Beste Mr Longo, Dit is Michael Finkel.
Ik hoor dat jij mijn naam gebruikte.
Ik begrijp niet waarom want ik herinner me niet je ontmoet te hebben.
Maar eigenlijk vind ik het niet erg.
In feite voel ik mij een beetje vereerd.
Ik weet dat je voor een rechtszaak staat en dat mensen zoals mij moet vermijden, maar...
ik vroeg me af of jij mij zou willen ontmoeten.
Zie je, ik heb zelf ook van alles meegemaakt.
En op hetzelfde moment dat jij mijn naam gebruikte, hebben ze de mijne afgepakt.
Sindsdien doe ik veel aan zelfonderzoek. Ik probeer uit te vinden wie ik echt ben.
Misschien jij me vertellen hoe het is om mij te zijn.
Je hebt 15 minuten. De bewaker blijft er de hele tijd bij.
Geen fysiek contact tijdens de samenkomst, begrepen?
Zal hij bij mij in de kamer zijn?
Lincoln County krijgt niet vaak zo'n gevallen, dus hij krijgt de enige kamer die we hebben.
Ik dacht omdat hij beschuldigd wordt van meerdere moorden..
Bezoekrechten worden bepaald door je gedrag hierbinnen, niet je misdaden daarbuiten.
En hoe was zijn gedrag? - Van Longo? Voorbeeldig.
Bedankt om me te willen zien, Mr Longo.
Noem me Chris.
Leuk je te ontmoeten, Chris. - Ook leuk om jou te ontmoeten.
Wat schrijf je?
Sorry. Het is een gewoonte.
Eerste indrukken?
Ja, eerste indrukken.
Wat heb je neergepend?
Bruine ogen.
Dat is niet opmerkelijk.
Ik ben zeker dat 70% van de hele wereld bruine ogen heeft.
Misschien wel. Ik niet.
Weet je dat er een
mathematische techniek is die bepaalt hoe gewoon je bent.
Niet alleen je uiterlijk, maar je hele leven. - Echt?
Volgens mijn berekeningen zou ik zeggen dat ik vrij gewoon ben.
Ik was fatsoenlijk en normaal gedurende
92,88% van de tijd.
Maar dat zou je niet zeggen als je de kranten leest.
Ze schrijven over mij en
ik ben gewoon nog een... - Paria.
Ja. Precies.
Dus waarom... waarom mij?
Je las The Times en je vond het een grappige naam?
Nee, ik... ik volgde je hele carrière.
Wat? - Ik vond je artikels altijd aantrekkelijk.
Het avontuur.
Hoe je voor de mensen die geen stemmen hebben opkomt.
Ik heb waarschijnlijk alles van jou gelezen. Het voelde alsof ik je kende.
Dus ik las de krant.
Heb je het gedaan?
Dat zou ik aan jou moeten vragen.
Voor mij is dat een ja.
Waarom?
Ik weet het niet.
Ik wou dat het verhaal een voorsprong had.
Maar diep vanbinnen weet ik het niet.
En nu ben je hier.
Al de netwerken zitten achter me aan en
ik kreeg een heleboel voorstellen van verschillende kranten.
The Times? - Nog niet.
Ik weet dat ik heel waardevol ben voor mensen zoals jij.
En alles is nog niet gezegd.
Maar de meeste journalisten
willen alleen maar schrijven wat hun lezers willen horen.
Ze willen de tijd niet nemen om de waarheid te weten over wat er echt gebeurd is.
Maar misschien maakt dat nu niet meer uit. - Natuurlijk wel.
De waarheid is altijd belangrijk.
Het leek altijd belangrijk voor jou.
Toen ik jou was,
was ik gelukkiger dan ik in jaren was.
Kun je je ooit voorstellen om mij te zijn?
Longo. Tijd is op.
Oké. Mike.
Ik wil je mijn kant hiervan vertellen. Alleen aan jou.
Maar ik weet dat je toch over gaat schrijven, dus ik wil dat je twee dingen doet voor mij.
Wat?
Ik wil dat je me belooft
dat je niemand iets vertelt tot na het proces.
En in ruil geef ik je de exclusiviteit.
Oké? - Ik beloof het.
Maar misschien vind je het niet leuk wat ik over je schrijf.
Dat begrijp ik.
Wat is het tweede ding?
Ik wil dat je me leert schrijven.
Is dit hem? - Ja.
Misschien hoor je nooit meer van hem. - Toch wel.
Ik denk dat hij mij vertrouwt.
Kun je hem vertrouwen?
Doe dat niet. - Wat?
Denk je dat ik politieverslagen niet heb nagekeken? Dit is de kans van mijn leven.
Zie je dit niet als een tweede kans?
Beste Mike,
Schrijf wat je weet?
Hier is een lijst met alles waar het misgelopen is in mijn leven
zodat ik beter kan begrijpen hoe ik in deze situatie ben terechtgekomen.
Mijn vader was een strenge man.
Ik stal ooit eens geld van...
We trouwden heel jong en vond heel moeilijk werk in het begin.
Omdat ze me goed vonden, zetten ze me op de executieve fast-track.
Ik nam ook enkele stomme beslissingen over onze uitgaven. We reisden veel.
De kinderen kwamen heel snel na elkaar.
Niemand zegt je hoe moeilijk het zal zijn als je kinderen hebt.
Al wat ik wou was voor ze zorgen.
Je doet gewoon voort. Wat er ook gebeurt.
Dat waren de bloeiende jaren...
Waar we ook reisden, ik vond nooit genoeg om hen te geven wat ze echt verdienden.
We verloren al onze eigendommen.
We verhuisden van Ohio naar Oregon. Motels, afhaalmenu's.
Opgroeien als een Jehova's getuige was een zegen, want daar ontmoette ik mijn vrouw.
Twee maanden lang sliepen we in magazijnen.
We waren op de vlucht. Schaamte is een vreselijke emotie voor een man.
Je waardigheid verliezen voor je vrouw en kinderen...
Ik nam elk werk aan dat ik kon vinden.
Ik werkte vier maanden bij Starbucks, maakte koffie voor kinderen
en kerels die voor mij gewerkt hadden.
Onze auto ging kapot, dus ik reed van het terrein.
Al mijn vrienden gingen naar de universiteit.
We leerden onze kinderen stappen.
Ik wou dat ik naar de universiteit had kunnen gaan.
Het voelde zo goed om M.J. gelukkig te maken.
Als ik terugkijk op mijn leven voor die vreselijke nacht
dan lijkt het alsof ik naar een aquarel kijk.
De omtrek is duidelijk, maar de zijkanten zijn vaag en vlekkerig.
Alles daarna is donker.
Hoelang blijf je weg? - Een paar dagen.
Wat was haar naam?
Van zijn vrouw?
MaryJane. - En de baby?
Madison.
Hoe oud was ze?
Ze was drie jaar.
Kijk, ik weet wat ik doe. - Ik weet het.
Wees voorzichtig.
Ik bel je, oké?
Hou van jou.
Dus hier is het?
Tweede verdieping, aan de linkerkant. - Mogen we het zien?
De politie heeft het helemaal leeggemaakt.
Maar ik kan je tonen waar ze gevonden werden.
Volgens de lijkschouwer werden MaryJane en Madison geslagen en gewurgd,
en dan in twee koffers gestoken verzwaard met gewichten
en hier in het water gelaten, waar ze een waterleiding gebroken hebben
wat opgemerkt werd de volgende ochtend en waarom het kanaal werd doorzocht de week erna.
Het is vrij openbaar hier. - Ik weet het. Gek.
En Zach en Sadie werden tien km verder naar het zuiden gereden
en in Waldport in het water gegooid. Ginder.
Waarom 10 km rijden om de lichamen te dumpen aan de grens met de volgende stad?
Vind je dat vreemd?
Misschien wou hij wel opgepakt worden. - Waarom vluchtte hij dan?
Misschien veranderde hij van gedachte.
Dus hier heeft hij ze gedumpt.
Het is niet hoog genoeg om ze te doden, dus ze zijn verdronken.
Behalve als de kou een hartstilstand veroorzaakte. Het vroor serieus die nacht.
Vreselijk om te doen.
Als hij het gedaan heeft.
Als?
Hij gaat onschuldig pleiten.
Hoe weet jij dat?
Hij heeft het mij verteld. - Heb je met hem gesproken?
Ik heb hem ontmoet. - Waarom?
Ik wou zijn kant van het verhaal horen.
Ik ben niet zeker dat Christian Longo het verdient om zijn verhaal te vertellen.
Iedereen verdient het om aangehoord te worden.
Mammie.
Ik weet dat je het gedaan hebt. Jij weet dat je het gedaan hebt.
We hebben de hoe of waarom niet nodig, dat zijn maar drie kleine woordjes.
Die kunnen heel snel uitgesproken worden.
Ik kan het nu gewoon niet, het spijt me.
Chris, jouw brief was buitengewoon.
Maar dit verhaal tussen ons, is niet een artikel wat ik schrijven kan.
Maar het kan een boek worden. - Echt?
Maar als wij zoiets samen schrijven, is het wat je me vertelt, niet hoe je vertelt, belangrijk.
Ik weet het. Het is gewoon dat jij zo mooi spreekt, je hebt zo'n...
beheersing van woorden en ik wil dat ook.
Het inspireert me. Ik heb het nodig.
Laten we ruilen. Ik geef een briefje, jij beantwoordt een vraag.
Oké, op pagina 23 schrijf je:
"Toen ik mijn baan verloor bij de makelaar, dacht MaryJane dat ik ontslag wilde krijgen
maar ik zei niet dat het een baan was die ik niet wou."
Dat is een dubbele ontkenning, "zei niet, dat ik niet wou."
Een dubbele ontkenning, dat is zwak.
Een goede journalist zou schrijven: "Het was een baan die ik wilde."
Ik snap het, twee ontkenningen maken nog geen positief.
Mijn beurt.
Waarom sprak je af met dat Duitse meisje in Mexico?
Hoe weet je daarvan? - Ik heb haar gesproken.
Ik weet het niet.
Ik had... ik had zo veel verdriet
het was alsof de oude Chris Longo dood was.
Maar je hebt de eerste nacht met haar geslapen.
Ik weet het niet. - Dat is wat zij zegt.
Chris, heb je gedaan waarvan je beschuldigd wordt?
Ik hield van mijn familie.
Ik wilde wat het beste voor hun was.
Het spijt me, Mike. Ik kan dit nu niet doen. - Wat doen?
Ik kan je niet vertellen wat er echt gebeurd is.
Oké, dan...
Waarom vluchtte je naar Mexico net nadat ze gevonden waren?
Je moet begrijpen, dat het je heel schuldig laat lijken.
Af en toe...
moet je accepteren om de ene kant uit te kijken
om iets belangrijkers te beschermen.
Chris, als je iets voor me verbergt, dan zal ik dat ontdekken.
Dat is mijn werk. Ik kijk overal.
Waarom heb je ze vermoord?
Ik heb ze niet vermoord.
Het is deels waargebeurde misdaad en deels "mea culpa"
Het gaat over schrijven op zich.
En je weet zeker dat het een boek is, geen artikel, je denkt dat er genoeg is?
Het is echt een boek.
We ontdekken later toch niet dat het is als het Afrikaanse verhaal?
Je kan je voorstellen hoe moeilijk dat voor ons is.
Uiteraard. En ik... Je hoeft je geen zorgen te maken.
Het kwam allemaal tegelijk en ik had vijf monden te voeden, dus ik nam alles aan qua werk.
Begon je toen met stelen?
Je weet daarvan? Het waren kleine hoeveelheden.
Eten en kleren en luiers, boeken.
De teddybeer die ze bij Madison vonden,
bij haar lichaam, die was eerst van Zach.
En hij is overgegaan naar Sadie en toen naar Madison.
Alleen maar omdat ik geen nieuw speelgoed kon kopen.
Wat voor loser kan zelfs niet...
Dat zegt meer over jou dan al het andere. - Is dat zo?
Dat is precies wat ik zou willen gebruiken in het boek.
Chris, het is niet makkelijk om je verbonden te voelen met iemand,
die beschuldigd is van het plegen van vier moorden.
Maar iedereen begrijpt dat een kind speelgoed nodig heeft.
En de teddybeer die eindigt... het is alsof die overleden is toen zij overleed.
Ik heb er nooit zo over nagedacht.
Dit is mijn notitieboek uit Afrika, je moet dit zien.
Dat is raar.
Twee mannen, zelfde leeftijd, uit verschillende werelden, andere opleidingen en toch...
is er een gelijkenis tussen ons.
Sommige dingen wat hij schrijft is echt... het is ontroerend.
Je denkt dat hij onschuldig is, of niet?
Ik neem tegenwoordig niets meer aan.
Ik zeg een woord, dan schrijven we het eerste op wat in ons opkomt, denk er niet over na.
Akkoord. - Oké? De toekomst.
Toekomst?
Ik schreef: "Altijd nog een mogelijkheid."
Ik heb niets geschreven.
Oké, probeer jij er maar één.
Liefde.
"Iets wat ik altijd verpruts."
Dat is deprimerend, maar waar.
Dat is erg vreemd, omdat voor "liefde", ik "Mike en Jill" schreef.
Wat?
Ik denk dat ik gewoon naar je keek en...
ik dacht dat je over haar schreef.
Misschien wel, op één of andere manier. - Ik dacht dat jij "M.J." zou schrijven.
Dat kon ik niet. - Waarom niet?
Het is te ingewikkeld. - Wat was ze voor iemand?
Mooi, stond achter me, ze was een geweldige moeder.
Trouw.
We hadden een afspraak dat we nooit tegen elkaar zouden liegen.
Dat was erg belangrijk.
Je zal haar wel missen.
Ze was als de oceaan. - Hoe dat zo?
Ze was diep. Rollend.
Soms stormachtig.
Dat is echt leuk.
Laten we nog één doen.
Oké, maar ze zijn zo moeilijk. - Het is goed dat het moeilijk is.
Daarom is het een goede oefening. - Ja, oké.
"Leugens". - "Leugens?"
Ik ben een leugenaar? - Ja.
Ben ik een leugenaar?
Jij hebt mijn identiteit gestolen.
Ik was in Mexico, wie had ik dan moeten kiezen?
Ik weet het niet, misschien dokter Seuss?
Nee, ik moest iemand hebben die niemand kende.
Het spijt me.
Nee, het zit wel goed, ik weet dat ik niemand ben.
Voor mij niet. - Wist je dat zijn echte naam Theodor Geisel is?
Ja, dokter Seuss. Ja, dat wist ik.
Wist je dat? - Hij is geboren in Wisconsin.
Er is daar een park met standbeelden van alle dokter Seuss figuren.
Je weet meer dan ik over Seuss, dat is indrukwekkend.
Ik heb kinderen.
We zijn naar Seussland geweest.
Tijd om te gaan.
Oké, buddy.
Bedankt, Mike.
Laten we gaan.
Hoe meer ik ontdek, hoe meer ik denk dat dit het beste kan zijn waar ik ooit aan gewerkt heb.
Heb je een titel in gedachten? - Ik denk True Story.
True Story en wanneer denk je dat je iets voor ons hebt?
Binnenkort, zeer binnenkort.
Laten we het afmaken, Shortstop.
Shortstop. - Het is mijn bijnaam.
Long-go, Short-stop.
Shortstop, we geven hem een bronvermelding.
Bronvermelding? - Voor het boek.
"Voor Shortstop." Zoals een knipoog.
Wat is een knipoog?
Een knipoog is als een schrijver een geheime boodschap voor een speciaal iemand erin stopt.
Als een privégrap. - Cool.
Mijn moeder zal trots zijn.
Chris, als je schuldig wordt bevonden, dan kan ik je geen geld geven voor het boek.
Zelfs als ik wilde, zou de wet het niet toestaan.
Dat snap ik.
Zolang je maar niet hoopt dat ik het ben.
Wat bent? - Schuldig bevonden.
Dankjewel.
Ik was net aan de telefoon met Harper Collins. - En?
Ze boden me een $250.000 voorschot.
Ze zeggen dat het is wat ze nodig hebben, ze vonden het goed geschreven
en ze willen dat ik meteen teken.
En hij heeft je het hele verhaal verteld? - Hij vertelde me wat ik nodig had.
Heeft hij het gedaan?
Ik weet het niet.
Hé, kan je daar alsjeblieft voorzichtig mee zijn?
Sorry. - Nee, nee...
Het is dat ik ze een ruwe kopie wil geven van de eerste hoofdstukken.
Ben jij in orde?
Ik ben blij dat het allemaal goed gekomen is. Je zou trots moeten zijn.
Hoe is het gegaan deze week?
Ik denk gewoon dat ik schuldig moet pleiten aan alles, zodat het voorbij is.
Mensen denken wat ze willen denken, het maakt niets uit wat ik zeg.
Chris, kom op, in vredesnaam, ik weet wat het is om de waarheid te ontkennen.
Maar ik ben slim genoeg om een tweede kans te herkennen als ik het zie.
Ik heb dit nog nooit aan iemand toegegeven zelfs Jill niet
maar de dingen waarvoor ik ontslag kreeg,
ik heb ze gedaan.
Toen ik het Afrikaans verhaal schreef, haalde ik mijn notities niet door elkaar, combineerde ik,
de personages niet per ongeluk.
Ik wist wat ik deed.
Ik wist dat lezers er meer om gaven als deze dingen met één kind gebeurde in plaats van vijf.
En ik wilde dat de mensen erom zouden geven.
Ik ging zo op in het proberen om een groot verhaal te vertellen,
dat ik compleet mijn verplichting aan de waarheid vergat.
Maak niet dezelfde vergissing als ik gedaan heb.
Als je iemand dekt, als je voor ze liegt
mag je denken dat het makkelijker is,
maar het zal aan je gaan eten, het zal je vernietigen.
Dit is de pleidooi voor de staat Oregon tegen Christian Michael Longo,
zaak nummer VRN1641.
Is de verdachte aanwezig en vertegenwoordigd? - Ja, Edelachtbare.
Wil de verdachte alstublieft opstaan?
Meneer Longo, ik zal de aanklachten één voor één zeggen.
In de volgorde dat ze ingediend zijn.
Voor de dood van Zachary Longo, hoe pleit u?
Mijn cliënt pleit onschuldig.
Voor de dood van Sadie Longo, hoe pleit u?
Mijn cliënt pleit onschuldig, Edelachtbare.
U spreekt met Mike Finkel. Ik bel om te horen of het pleidooi van zaak nummer 641al voorbij is.
Hoe is het gegaan?
Voor de dood van MaryJane Longo, hoe pleit u?
Mijn cliënt pleit schuldig.
Voor de dood van Madison Longo, hoe pleit u?
Mijn cliënt pleit schuldig.
Orde. Orde in de zaal.
Realiseert u zich hoe verwarrend het hof uw pleit zal vinden?
En dat tenzij u anders geadviseerd bent
u op zijn minst een levenslange gevangenisstraf kan krijgen?
Ja, meneer, dat begrijp ik.
Heeft u nog vragen? - Nee, die heb ik niet.
Alles wat je stuurde suggereert dat hij onschuldig pleitte op de aanklachten.
Ik weet het.
En nu verslaat elke nieuwszender het verhaal, maar jij lijkt van niets te weten.
Ja, dat realiseer ik... ik realiseer me dat.
Mike, beloof dat je wat vindt, waar we op kunnen vertrouwen.
Zonder dat, hebben we geen boek.
Wat doe je nou? - Mike...
Je zei dat je onschuldig was. - Het spijt me daarvan.
Het zou je echt moeten spijten, Chris.
Wie pleit schuldig aan twee moorden en onschuldig aan twee andere?
Stom.
Chris, ik snap het niet, het lijkt je niet te interesseren om de waarheid te zeggen
dus waarom zou ik je geloven?
Soms is de waarheid niet geloofwaardig. Dat betekent niet dat het niet waar is.
Waar heb je het verdomme over?
Hoor jij jezelf wel? Hou er gewoon mee op.
Vertel me iets dat echt is.
Mike, ik zou het doen, maar kan het niet. Dit gaat niet alleen om mij.
Wie? Wie moet je beschermen? - Ik kan het niet zeggen.
Ik weet beter dan mijn bronnen blind te vertrouwen.
Als iemand op Aarde dat weet, dan ben ik het.
Maar dit was anders, oké? Dit zijn maanden geweest.
Mijn reputatie staat op het spel of wat er van over is.
Mike, je bent een goede vriend.
En ik heb zo veel aan je te danken.
Zo heel veel. Mike, geef me niet op.
Met jou schrijven is het enige wat me door heeft laten gaan.
Hoe voelde het om over je gezin te schrijven? - Het was moeilijk.
De rechtszaak voor hun moorden begint morgen. Ik stel voor dat je vanavond aan ze gaat denken.
Ik denk elke avond aan ze.
Meneer Finkel?
Mijn naam is Greg Ganley, ik ben een onderzoeker bij het Oregon departement van Justitie.
Ik zal het kantoor van de aanklager helpen bij de zaak tegen Christian Longo.
Ik vroeg me af of we even met elkaar konden praten.
Natuurlijk. - Geweldig.
Wil je ergens heen waar het stiller is?
Ja. - Bedankt.
Ik weet dat u gepraat heeft met meneer Longo.
Misschien is hij zelfs...
openhartig geweest over zaken die te maken hebben met de rechtszaak, ik weet het niet.
Maar ik moet je nu om hulp vragen voor onze zijde.
Zodat we wat gerechtigheid kunnen krijgen.
Hoe helpen? - Vertel ons wat jij en Longo besproken hebben.
Laat ons brieven of opgenomen gesprekken beoordelen tussen jullie twee.
Ik kan dat niet doen. Ik heb Chris beloofd het niet te doen.
Laat het me duidelijk aan je maken.
Jouw medewerking kan het verschil maken dat hij schuldig wordt bevonden of vrijgelaten.
Vrijgelaten? Waar heb je het over? Hij heeft schuldig gepleit.
We denken dat hij probeert om de jury te verwarren als onderdeel van een grote plan.
Als hij twijfel zaait om een mislukte rechtszaak te forceren, dan wint hij.
Ik weet dat het nu niet logisch lijkt, maar ik heb...
de afgelopen jaren veel moordenaars in de rechtszaal gezien.
De meeste tijd, lijken ze op, een in de hoek gedreven, vos, wild en verward.
Longo heeft een kalmte over hem. Hij weet iets.
Ik geloof dat we van doen hebben met een uiterst gevaarlijke man, die al eerder moordde
en hij zal weer moorden als hij de kans krijgt, dus wat kan jij voor ons doen?
Ik probeer om je slecht genoeg te laten voelen, of schuldig genoeg zodat je met me praat.
Ik stop de drol, om het zo uit te drukken, in je zak.
Zal jij echt de man zijn die hem misschien vrij laat komen?
Je hebt jouw ding gedaan, dit is nu voor de wet.
Ik kan je niet helpen. - Mag ik vragen waarom?
Is het omdat je je primeur niet wil delen, gaat het daarom?
Je wil het allemaal voor jezelf bewaren?
Oké, ik heb gezegd wat ik wilde zeggen.
Waarom bel je me niet als je moeite met slapen hebt?
Hallo? - Jill, hé, het is leuk je te ontmoeten.
Om je stem te ontmoeten.
Chris? - Precies.
Hallo, ik probeerde Mike te bereiken, maar ik kreeg hem niet te pakken op zijn mobiel.
Kan je een boodschap van mij noteren? - Oké.
Vertel hem maar dat mijn advocaat een stoel kan regelen als de rechtszaak morgen begint.
Natuurlijk. - Geweldig.
Het was erg leuk even met je te praten, Jill.
Mike is een hele lieve man en...
hij is een echte vriend voor me geweest.
Ik weet zeker dat hij zo bij iedereen is.
Nee, ik denk dat jij speciaal bent.
Ja, nou, precies.
Het voelt alsof we elkaar kennen, van vroeger.
En hij houdt echt van je.
Zelfs hij het lijkt of hij het er niet uit wil laten.
Heeft hij je dat verteld?
Ja, hij vertelt me alles.
Leven in Finkelwood, zijn platencollectie
jouw oude piano, de badkuip die jullie samen kochten.
Hij gaat maar door en door.
Het is alsof ik zijn boek schrijf over hem, dan hij over mij.
Hoewel ik weet dat hij onder hoge druk staat.
Het moet ook moeilijk voor jou zijn, dat hij zo druk daarmee is.
Je weet niets over mij.
Het voelt wel zo.
Ik wil je je niet ongemakkelijk laten voelen.
Ik hoop gewoon dat wij ook vrienden kunnen worden.
Ik zou dat graag willen. Mike betekent zo veel voor ons beiden.
Mijn geld is op. Geef je het aan hem door?
Natuurlijk. - Bedankt, Jill.
Ik sta buiten het gerechtsgebouw van Lincoln County
waar de aanklagers zeggen, dat ze de doodstraf eisen voor Christian Longo
die beschuldigd wordt van de gruwelijke moorden op zijn vrouw...
Ga zitten.
16 december.
Dat is een avond waar we veel over gaan praten.
Het was de laatste avond in het leven van deze vrouw en de kinderen.
MaryJane Longo, 34 jaar. Zachary Longo, 4 jaar.
Tijdens het verhoor, vroeg ik hem wat er met zijn gezin gebeurd was
en hij zei dat hij ze naar een betere plek gestuurd had.
Een betere plek? Wat bedoelde hij, denk je? Geloof jij dat hij zijn gezin vermoord heeft?
Dat hij dat deed, of dat...? - Protest.
Afgewezen... - Zo'n auto op een brug half vijf 's ochtends?
Ik heb daar mijn hele leven gewoond en dat is ongewoon.
Hoe dan ook, ik hoorde een paar plonzen,
dus ik ging erheen en vroeg hem wat er aan de hand was...
Hij zei: "Niets."
Kan je die man vandaag nog herkennen? - Ja. Ja.
Kan je de man aanwijzen?
Neem in de notulen op dat de getuige de verdachte aanwijst.
Ken je de verdachte? - Ja, die ken ik.
Hoe ken je hem? - Ik ben manager van Starbucks waar hij werkte.
Hoelang heeft hij voor je gewerkt? - Ongeveer twee maanden.
Wanneer zag je hem voor het laatst?
In de ochtend op 17 december, hij kwam een uur te laat op het werk.
Dit was de dag na de moorden. - Ja.
Heeft hij iets gezegd?
Hij zei dat zijn vrouw hem verlaten had voor een andere man.
Een reporter. - Hoe leek hij?
Hetzelfde als altijd. Erg rustig.
Heel afstandelijk.
Je zegt dat je de verdachte kent. Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?
19 december. - 19 december, twee dagen na de moord.
Ja. - Wat deed hij?
Hij speelde basketbal.
Twee dagen na de moord op zijn vrouw en kinderen speelde hij basketbal?
Ja, we hadden dezelfde sportschool.
De kinderlichamen vertoonden geen bewijs dat er gevochten was met een aanvaller
wat suggereert dat ze waarschijnlijk hun moordenaar kenden en vertrouwden.
Zachary en Sadie hadden beide Play-Doh onder hun vingernagels.
Sadies teennagels waren gelakt met een paarlemoeren lak,
dezelfde als op MaryJane's tenen.
Waarschijnlijk hebben zij ze samen gelakt.
Madison werd gevonden in de koffer.
Kleine krasjes geven aan dat Madison wakker werd
op gegeven moment, voordat ze verdronk.
Meerdere haarvaatjes in het gezicht barstten toen ze om lucht hapte.
MaryJane's lichaam is gevonden in deze koffer.
Dit was een gewelddadige en uitzinnige daad.
Een gruwelijke aanval. Haar nek was gebroken.
Het lijkt erop dat het na haar dood is gebeurd, toen ze in de koffer werd gepropt.
De aanklager laat het hierbij, Edelachtbare.
Dan gaan we beginnen met de eerste getuige van de verdediging
Christian Longo, morgenvroeg.
De rechtszaak is hierbij uitgesteld tot 10:00 uur morgenvroeg.
Het spijt me. - Waarvoor?
Dit moet wel een erg moeilijke dag zijn voor jouw familie.
Waarom praat je tegen mij? Heb je deze informatie nodig voor je boek of zo?
Nee, helemaal niet. - Maar je schrijft het nog steeds?
Ik heb een commissie die ik...
Je had een keuze uit zo veel verhalen en je koos dat van hem.
Eigenlijk koos hij mij.
Je kiest je trouwdag, Mr Finkel, de naam van je kinderen.
De belangrijke dingen. Maar hij koos je niet. Hij gebruikte je.
Dus de nacht van de 15e
was je voor de eerste keer eerlijk tegen haar over je schulden?
Misschien was alles tegelijk wel te veel voor haar
maar, ja, ik heb haar alles verteld.
Ze had tranen in haar ogen.
Maar ik wou ook alles vertellen.
Ga door.
Dus zei ik haar...
ik zei haar dat we achterliepen met betalen van de hypotheek.
En dat we weer moesten verhuizen.
Over de kredietkaarten die ik had genomen door haar vaders handtekening te vervalsen.
Over de valse cheques. Over de gestolen wagen.
Ik denk dat dat het meeste pijn deed.
Ik had haar die gegeven voor onze huwelijksverjaardag.
Ze wou er altijd al één.
Hoe reageerde ze toen je het haar vertelde?
Ze was er helemaal kapot van.
Toen ik haar over de auto vertelde, sloeg ze mij.
Ze schreeuwde dat ik weg moest gaan en haar alleen moest laten.
Ik had haar nog nooit zo gezien.
Zach en Sadie sliepen in de woonkamer
dus ging ik bij hen liggen. Toen ik wakker werd, was het ochtend.
Ik heb ontbijt gemaakt voor de kinderen. Ik ging kijken naar MaryJane.
Ze lag nog te slapen met Maddie.
Toen ik haar wakker maakte, duwde ze me opzij en ging de badkamer binnen.
Ik pakte Maddie en ging met haar in de woonkamer zitten bij de kinderen.
We hebben een paar dieren gemaakt van Play-Doh.
En toen was het al bijna tijd om naar het werk te gaan.
Dus stelde ik voor om me ziek te melden,
maar MaryJane zei dat ik moest gaan omdat we al zo diep gezonken waren,
dat we ons niet nog meer ziektedagen konden veroorloven.
Ze kleedde zich aan en reed me naar het werk.
En... ik was de hele dag bezorgd om haar.
Maar toen ik laat thuiskwam
stond de deur open.
Ze was binnen.
Ze droeg alleen maar haar japon.
Ze wou niets zeggen.
En toen stortte ze ineen.
Ik vroeg haar wat er was.
En ik begon onderhand...
boos te worden omdat ze geen antwoord gaf. Ze was alleen maar aan het snikken.
Dus ging ik naar de slaapkamer om me te verkleden
en toen...
toen zag ik Madison.
Ze was...
gewikkeld in de lakens.
Ze leek ziek. Paarsachtig.
Ze bewoog niet.
Ik liep naar haar toe en schudde haar een beetje.
Toen merkte ik dat ze koud aan voelde.
Heel koud.
En ik kon niet... ik kon niet geloven wat er gebeurde.
Ik rende naar de woonkamer.
Ik pakte MaryJane beet en tilde haar rechtop. En ik was... ik was aan het gillen,
'Wat is er met Maddie gebeurd? 'Wat... Wat mankeert haar?'
En toen realiseerde ik me, hoe zit het met Zach en Sadie?
En toen ik hun namen luidop zie, werd MaryJane helemaal hysterisch.
Ze begon me te slaan met haar vuisten. En ik zei
'Doe nu eens rustig. Je moet me vertellen wat er gebeurd is.'
Ik wilde haar maar laten schrikken.
Ze keek me recht in de ogen.
En ze zei
'Jij hebt dit gedaan.'
'Dit is jouw schuld.'
En ik wist niet waar ze het over had.
En toen zei ze,
'Jij hebt dit gedaan.
'Jij hebt ons vermoord.'
Dus ik had haar tegen de muur
en ik probeerde haar te laten zeggen waar de kinderen waren.
Ik duwde haar, om haar te dwingen het mij te zeggen.
Maar weet je... ik draaide door.
Ik was zo boos.
En wat zei ze?
Ze zei
dat ze in het water waren.
Stilte, graag.
Ze zei dat ze in de baai waren.
En ze zakte op vloer.
Ik...
pakte haar bij de keel.
Ze greep mijn arm.
Maar ze liet me doen.
En ik weet dat ze zo gestorven is.
Wat heb je dan gedaan?
Ik ging de grote koffer en een kleine koffer halen.
En ik deed MaryJane in de grote koffer.
En ik wou hetzelfde doen met Madison.
Toen mijn hart stopte omdat ze nog ademde.
Niet heel goed, maar ze ademde.
Dus legde ik haar neer.
En...
alhoewel ze nog ademde, was ze voor mij al dood.
Ik kon niets meer voor haar doen.
Helemaal niets.
Dus... deed ik mijn hand rond haar...
dunne nek.
En ik kneep.
Ik voelde hoe het leven uit haar verdween.
En toen ademde ze weer.
Dus kneep ik harder.
En dan realiseerde ik me dat ik haar niet...
Ik kon haar zo niet in de koffer krijgen. Ze was te groot.
Ik wou dat ze gemakkelijk lag.
Dus legde ik er een paar van haar kleren in.
Ik deed al haar favoriete dingen erin.
Alle dingen die haar gelukkig zouden maken.
En haar favoriete teddybeer.
Het was net of de teddybeer gestorven was toen zij stierf.
En toen nam ik de koffers mee naar de baai en ik
deed ze in het water.
En ik reed naar de brug.
En ik...
ik bleef daar staan en dacht aan mijn kinderen.
Waarom denk jij dat ze dit zou doen?
Waarom niet gewoon de kinderen meenemen en weggaan?
Ze vertelde me ooit...
dat als ik haar zou verlaten, ze niet verder zou kunnen leven.
En door dit te doen...
wou ze me misschien laten zien hoeveel ik voor haar betekende.
Misschien dacht ze iets goed te kunnen maken uit twee dingen die verkeerd waren.
Zoals een dubbel ontkenning.
De verdediging is klaar.
De zitting is verdaagd.
Ik heb iets voor jou.
Het is mijn correspondentie met Longo. Kijk.
Ik heb meer dan 100 brieven thuis. Deze heeft meer dan 80 pagina's. Je moet ze indienen.
Heb je terug geschreven? - Af en toe.
Pen vrienden.
Je moet ze bewaren. Je zult ze nodig hebben voor dat boek.
Dit is materiaal bewijs.
Wil je zien hoe materiaal bewijs er uitziet, kom dan maar naar mijn kantoor.
Maar je kunt ze wegsteken. Het is voorbij.
Als je me had gedagvaard om te getuigen, dan had je dit al gehad.
Het had de jury kunnen beïnvloeden.
Ja, dat weet ik.
Als ze hem veroordelen voor doodslag, dan is hij met een paar jaar weer vrij.
Maar uiteindelijk zou je geen goede getuige geweest zijn.
Geloofwaardigheidsprobleem.
Je bent zelf door een... soort van eigen proces gegaan.
En het vonnis was dat je een leugenaar bent.
Laten we hopen dat de jury hetzelfde concludeert bij hem.
Ik had je langer voorgesteld.
Hoezo?
Weet ik niet.
Misschien omdat hij tegen je opkijkt.
Ik kijk tegen hem op.
Vind je het hierbinnen te koud.
Nee, het gaat wel.
Gaat het goed met hem?
Ik dacht dat jij dat wel zou weten.
Ik spreek hem niet zo veel meer.
Dat hebben we gemeen.
Ik heb al een lange tijd geen vrouw meer gezien.
Naar jou kijken is als het zien van de oceaan.
Ik ben meer als een vijver.
Mag ik je iets laten horen?
"Se la mia morte brami."
"Als je mij dood wenst."
Carlo Gesualdo schreef het in 1611
een paar jaar na het vermoorden van zijn vrouw en pasgeboren zoon.
Zijn vrouw had een minnaar.
Dus heeft hij ze opgezocht met een jachtmes.
Hij heeft haar vele keren over haar hele lichaam gestoken.
En toen ze op de vloer aan het doodbloeden was
dwong hij haar minnaar om haar uit te kleden
haar bloederige nachtjapon aan te trekken en zichzelf te vernederen.
Voordat hij hem door zijn hoofd schoot.
Daarna ging hij naar boven en sloeg zijn zoontje dood
tegen de zijkant van het ledikant.
Die muziek is bijna mooi genoeg
om ervoor te zorgen dat ik hem vergeet, luisterend naar iets, geschreven door een man
die zijn kind's schedel brak tegen meubilair.
Maar niet helemaal.
Mike probeert jou te begrijpen.
Ik denk dat hij gelooft dat als hij jou begrijpt
hij misschien zichzelf kan begrijpen.
Maar ik wil jou helemaal niet begrijpen.
Jij bent een moordenaar.
Je vermoordt vrouwen en kinderen.
Je bent een narcist die zich beledigd voelt, wanneer je geen aandacht krijgt.
Ik ben hier om je te vertellen dat wat je ook staat te wachten
je zal nooit...
of ooit ontkomen aan wie je bent.
Leden van de jury, zijn jullie tot een vonnis gekomen
in de zaak van de staat Oregon
tegen de verdachte, Christian Michael Longo?
Dat zijn we, Edelachtbare.
Griffier
laat het vonnis worden ingediend.
Voor de moord op Sadie Longo
hoe verklaart u de verdachte?
Schuldig, Edelachtbare.
En voor de moord op Zachary Longo
hoe verklaart u de verdachte?
Schuldig, Edelachtbare.
Voor de moord op MaryJane Longo, hoort de verdachte een doodstraf te krijgen?
Op deze vraag heeft de jury ja geantwoord.
Voor de moord op Madison Longo, Zachary Longo,en Sadie Longo
op deze vraag was het antwoord van de jury, ja.
De jury mag gaan.
Het is klaar. Ik ben buiten.
Orde.
Meneer Longo, u had de kans
de families van uw slachtoffers verdere pijn te besparen
door uw misdaden toe te geven.
In plaats daarvan heeft u deze rechtszaak gemanipuleerd
net zoals u uw familie heeft gemanipuleerd
ondanks het vele bewijsmateriaal tegen u.
Uw vrouw beschuldigen
van het vermoorden van haar eigen kinderen
was een groot verraad, van zowel haar als haar herinnering.
Je moet je gerealiseerd hebben dat niemand je zou geloven.
Gek genoeg, bent u een mysterie voor mij.
En ik hoop bij god dat u dat zal blijven.
Ik plaats u hierbij in bewaring bij
de Oregon Department of Corrections
voor overdracht naar de doodstraf-afdeling
in de Oregon staatsgevangenis.
Rechtszaak is geschorst.
Ik wist dat je zou komen.
Je ziet er goed uit.
Ik schrijf nog steeds.
In het begin schreef niemand terug, wat pijn deed.
En ik denk dat ik steeds beter word
want ik heb al twee huwelijksaanzoeken gekregen.
Succes daarmee.
Het enige goede wat hier uit voort is gekomen
is dat ik jou heb ontmoet.
En zelfs dat heb ik verknald.
Daar heb ik spijt van.
Ik ook.
Is dat waarom je naar me schreef?
Ben je er klaar voor om de waarheid te vertellen?
Ik heb het gedaan.
Ik heb MaryJane vermoord.
Toen ik daar die nacht kwam, zat ze met benen wijd op bed
en ze drukte een kussen naar beneden op het matras.
Daaronder zag ik Madison.
Vechtend.
Ik weet niet waarom ze dat deed
maar ik was woedend dat ze het op onze dochter afreageert.
En toen knapte er iets.
Ik werd gek, Mike.
Ik heb waarschijnlijk Zach en Sadie vermoord
maar dat herinner ik me niet.
Ik herinner me niks meer.
Ik weet niet eens meer welke ik het eerst vermoord heb.
Het is weg.
Het eerste wat ik me herinner is het wakker worden op het vliegveld.
Een black-out?
Dat kan doorgaan als tijdelijke krankzinnigheid.
Ik heb een nieuwe advocaat. Hij gaat in hoger beroep.
Het klinkt goed, maar het slaat nergens op.
Zelfs al had MaryJane Madison willen vermoorden, dan had ze de hele dag de tijd gehad.
Waarom zou ze wachten tot jij thuiskomt zodat je haar zou kunnen betrappen?
Of ze heeft alles gepland, of ze is gestoord.
Het is niet allebei mogelijk.
Het enige dat mogelijk zou zijn, zou een inbraak zijn.
Jij kwam thuis
trof iedereen dood aan, je raakte in paniek.
Je dacht dat iemand jou erin wou luizen.
Dus je dumpte de lichamen en sloeg op de vlucht.
Maar iemand anders heeft ze vermoord.
Is dat mogelijk?
Misschien.
Nee, dat is het niet.
Geen van deze verhalen zijn waterdicht omdat het allemaal leugens zijn.
Je hebt ze vermoord.
Je hebt ze allemaal vermoord.
Je advocaat belde me voor het in hoger beroep gaan.
Hij vroeg me jouw referentie te zijn.
Het eerste wat ik de rechter vertel is pas op voor de leugens.
Pas op voor tijdelijke krankzinnigheid.
Pas op voor zelfverdediging. Pas op voor inbreker.
Kijk uit voor elk zielig verhaaltje dat hij vertelt.
Hoe gaat het met je boek, Mike?
Hoe gaat de verkoop?
Je had het niet hoeven afmaken. Maar dat deed je wel.
Omdat je het niet kon laten.
Wij zijn niet zo verschillend van elkaar.
Jawel.
Al deze verhalen.
Weet je, niemand luistert meer.
Eén persoon wel.
Jij, Mike.
Ik ben het belangrijkste wat jou ooit is overkomen.
Vanaf nu ben je gewoon de man
die gesproken heeft met de man die zijn familie vermoord heeft.
Dat is alles.
En als ik ooit mijn mond opentrek, kom jij alweer aangerend.
Ik haatte hem.
Ik haatte hem op de intense manier
waarop je iemand waar je echt om geeft, kan haten.
Ik was gefascineerd door Longo.
En ik ben door hem voor de gek gehouden.
Hij was weg, veroordeeld om te sterven.
En ik had het gevoel alsof ik iets overleefd had.
Een storm van dingen.
Maar al was ik goed en wel, dat is alles waar ik mee overbleef.
Dank u.
Als het mag, Meneer Finkel.
Uw uitgevers hebben ons een Q&A beloofd.
Ik weet dat er veel mensen zijn die vragen hebben. Heb ik gelijk?
Meneer Finkel, denkt u dat hij weer zal moorden, in de gevangenis bijvoorbeeld?
Ik denk het niet. Hij is opgesloten.
Zullen ze hem in bedwang moeten houden? Met riemen enzo?
Nee.
Waar zou u hem plaatsen op een lijst van vergelijkbare moordenaars, meneer Finkel?
Ted Bundy? Ed Gein?
Meneer Finkel,
mag ik u iets vragen?
Heeft u er ooit spijt van contact met hem opgenomen te hebben?
Wat bedoel je?
Als ik het goed begrijp is Christian Longo zijn vrijheid kwijt
maar nu ik u vandaag hoorde voorlezen
vroeg ik me af of u ook niet iets kwijt bent.
Mike Finkel schreef nooit meer voor de New York Times.
Hij woont nog steeds in Montana met Jill en hun drie kinderen.
Eén jaar later gaf Christian Longo toe zijn hele familie te hebben vermoord.
Vanuit de dodencel, heeft hij bijgedragen aan het publiceren van een aantal artikelen
inclusief The New York Times.
Mike en Christian spreken elkaar nog steeds, elke eerste zondag van de maand.
Vertaald door Sweet puppy, Kanon, BRA-TAC & MadeBo
Controle Crazy
[P2H] Releases